Energieboost

               Op weg naar een lokaal en duurzaam energiebedrijf

                                 voor en door Nijmegenaren

Wanneer?               Dinsdag 15 januari, inloop om 19:30, start 20:00

Waar?                      CvJO, MettersWane, stationsplein 12.       

Nijmegen heeft nog geen duurzaam energiebedrijf waaraan bewoners kunnen deelnemen om samen de inkoop en productie van schone energie in de stad te stimuleren. Door lokaal samen te werken, kunnen de kosten voor groene stroom beperkt worden en bovendien gegarandeerd worden dat groene stroom ook echt ‘groen’ is. In tientallen gemeentes zijn dit soort burgerinitiatieven volop in ontwikkeling. In Nijmegen zijn schone energie projecten gestart, maar die voorzien nog niet in de behoefte aan een duurzame energiemaatschappij, voor en door bewoners.

Tijdens de energieboost gaat het initiatief officieel van start. Belangrijke vragen zullen we samen beantwoorden. Welke informatie hebben we nodig om dit van de grond te kunnen krijgen? Wat zal als eerste gedaan moeten worden en wie wil dat graag oppakken? En last but not least: hoe gaan we onszelf noemen?

Aanmelden? Bij zijn?

Stuur een mailtje of berichtje aan Louis de Mast

louisdemast@gmail.com           (06 33 84 05 55)

 

Je bent welkom om de uitnodiging door te sturen aan mensen uit je netwerk!

Advertenties

Afschuiven van solidariteit

Toen u voor tien euro een plaatje aanvroeg bij Giel Beelen, was u volgens de JOVD op een ineffectieve manier uw schuldgevoel aan het afkopen. Jaja. Want: a) het geld zou aan de strijkstok blijven hangen b) het goede doel blijkt een verkeerd doel te zijn en c) mede mogelijk gemaakt door de staatsomroep. Wat een horror.

De oproep van deze jonge liberalen heeft me de ogen geopend. Maar niet heus. Alsof ik als welgestelde westerse man wanhopig op zoek was naar een fonds, die na mijn nederige donatie de zalvende woorden sprak: “en nu zijt ge gezuiverd van al uw egoïsme.”

Serious Reqeust is uitgegroeid tot een geliefd fenomeen in Nederland, maar ook in landen als Zweden, Kenia en België. Plaatjesdraaiers en ouwehoermannen sluiten zich op in een glazen huis om geld in te zamelen voor een goed doel. De bestrijding van de babysterfte was dit jaar aan de beurt. De opbrengst gaat naar het Rode Kruis die kan zorgen voor meer beschikbare geneesmiddelen en gezondheidszorg om onnodige sterfgevallen onder jonge kinderen te voorkomen. Ter nuance: het betreft hier noodhulp en geen ontwikkelingshulp. Het Rode Kruis biedt ondersteuning in conflictgebieden of bij natuurrampen door onderdak en gezondheidszorg beschikbaar te stellen aan mensen die huis en haard hebben moeten achterlaten. Maakt dat een verschil? Eh…ja, want anders gaan veel mensen dood. Deze noodhulp heeft niet de pretentie het armoedevraagstuk op te lossen, dat wil niet zeggen dat het tegengaan van babysterfte een verkeerd doel is.

Tegenstanders zijn er genoeg te vinden die hun vraagtekens stellen bij de keuze voor het goede doel in 2012. Dat lokt een interessante discussie uit. Welke levensstandaard en kansen hebben de “geredde kinderen” in het vooruitschiet? Inzetten op geboortebeperking is toch veel effectiever, wanneer moeders vele kinderen baren zonder dat er voldoende voedsel, onderwijs en andere randvoorwaarden op een eerlijke ontwikkeling geregeld zijn?

Kan zijn. Maar mag ik zelf niet bepalen aan welk goed doel ik mijn geld “verkwist?” Serious Request is een burgerinitiatief wat bij de publieke omroep op hoge kijkcijfers kan rekenen. Wie is de JOVD nou eigenlijk om te bepalen wat een goed of verkeerd doel is? Juist jonge liberalen zouden het concept van 3FM eerder moeten omarmen, dan onderuit halen. Het staat het publiek vrij om te doneren of niet. Request is Engels voor verzoek, niet verplichting. Bovendien komt er geen overheid aan te pas. Sterker nog: het kabinet breekt met de traditie en weigert voor het eerst de totaalopbrengst te verdubbelen. Onbegrijpelijk dat uitgerekend nu de JOVD huilie huilie loopt te doen.

Is het tegengaan van babysterfte werkelijk immoreel? Stel je een dorp voor in Azië, Zuid-Amerika of Afrika. Moeder loopt ontredderd met haar ernstig zieke kind in de armen rond en zoekt hulp. Eten is er genoeg en er is een school in het dorp. Mama weet niet wat haar kind mankeert, laat staan dat ze toegang heeft tot goede doctoren of medicijnen die haar kind kunnen genezen. We hebben het over “simpele” aandoeningen als waterpokken, kinkhoest enzovoorts. In veel plaatsen zal haar kind onnodig sterven.

En ja, dat vind ik erg; juist omdat het zo gemakkelijk te voorkomen is. Natuurlijk zal er iets gedaan moeten worden aan het hoge geboortecijfer in kansarme gebieden. Helaas kunnen we de geboortepolitiek van soevereine staten lastig beïnvloeden. Het idee dat we onze 2,3-kind per gezinconcept copy-paste kunnen toepassen op een land als Botswana, is pas echt naïef.  Met meerdere kleinschalige projecten is het wel mogelijk de toegang tot de gezondheidszorg te verbeteren voor groepen die daarvan uitgesloten zijn, wat leidt tot schrijnende situaties.

Is het krijgen van veel kinderen ineens een contra-indicatie om een beroep te kunnen doen op simpele geneesmiddelen die het leven van een kind kunnen redden? Mogen Nederlanders hun medeleven en solidariteit niet betuigen aan deze gezinnen, omdat deze kinderen toch voor galg en rad opgroeien en dus beter kunnen sterven?

Het staat iedereen vrij om wel of niet te geven aan Serious Request. Of er een discussie over te starten. Gelukkig maar. Het huidige systeem van ontwikkelingssamenwerking, NGO’s en noodhulp is zeker voor verbetering vatbaar, daar heeft de JOVD wel een punt. Transparantie ontbreekt volledig. Onmogelijk kan je nagaan hoeveel van jouw gedoneerde 10 euro daadwerkelijk bijdraagt aan het terugdringen van kindersterfte. Ondoorzichtigheid is de ziekte van deze tijd, want net zo min heb ik inzicht over wat er gebeurt met mijn pensioenpremie of hypotheek. Het weerhoudt me er niet van een kleine donatie af te staan. Drie euro aan het einde van de rit kan genoeg zijn voor dat ene pilletje om een onnodig sterfgeval af te wenden. Zonder waterdruppels zal een gloeiende plaat nooit afkoelen.

Noodhulp of ontwikkelingssamenwerking bieden geen structurele oplossing voor schaarstevraagstukken in arme landen. Het biedt compensatie bij schrijnende problemen en geeft een kleine groep een eerlijke kans op zaken als onderwijs en gezondheidszorg. Het welvaarts en welzijnsniveau van ontwikkelingslanden zal pas toenemen, als de Westerse wereld bereid is handelsbarrieres op te heffen. Dan moeten we het aandurven landbouwsubsidies aan onze eigen boeren te beperken en importheffingen af te schaffen, zodat Afrikaanse ondernemers en boeren een eerlijke prijs krijgen voor hun handel en kunnen concurreren met onze economie. Hoedanook: noodhulp zoals het Rode Kruis die nu biedt blijft altijd nodig en dient hand in hand te gaan met de 3D’s: Defence, Diplomacy and Development.

De tijd is rijp voor een herziening van het huidige stelsel. Het draagvlak voor ontwikkelingssamenwerking vanuit de overheid of particuliere initiatieven zal toenemen, als donateurs weten of hun bijdrage echt een verschil maakt of niet.

Helaas zullen mijn verbetersuggesties niet op korte termijn in de praktijk worden gebracht. Meer transparantie en eerlijke handel zijn vooralsnog niks meer dan vergezichten, het systeem zal nog even zo blijven zoals die is. Dat is voor mij geen excuus om niet te geven. Ons belastinggeld wordt continue verspild of misbruikt, toch betaal ik keurig BTW en inkomstenbelasting. Want ik geloof dat er met het geld iets nuttigs wordt gedaan; al kan het altijd beter.

Solidariteit werkt beter wanneer je uitgaat van de realiteit in plaats van wensdenken. Als we wachten op de perfecte wereld voordat we geld gaan geven, komen we er nooit – want juist de wil om nu het verschil te maken ver weg en dichtbij, brengt eerlijke kansen en een betere wereld een stukje nader. “I’m my brothers keeper, I’m my sisters keeper” – zo benoemde Obama het ongrijpbaar mechanisme dat ons mensen bindt.

De JOVD was niet de enige politieke jongerenorganisatie die zich negatief uitliet over Serious Request. De Jonge Democraten (JD) van D’66 in Amsterdam hebben in een brief burgemeester van der Laan opgeroepen geen medewerking te verlenen aan het initiatief van 3FM: “Serious Request is verworden tot een commerciële hit, die vooral kansen biedt aan Nederlandse gemeenten, bedrijven, radiozenders en DJ’s.”

Serious Request is juist een succes omdat er een amusementsfactor is ingebouwd. Geven kan extra leuk zijn als er daarnaast belangeloos entertainment wordt aangeboden. Prominente artiesten geven gratis acte de presence en de DJ’s dragen hun steentje bij door wat honger te lijden. Met wat proteineshakes goed te behapstukken, maar die luxe kunnen we ons in Nederland gelukkig veroorloven.

De JD en JOVD negeren compleet het saamhorigheidsgevoel dat Serious Request losmaakt. Zoals wielrenverenigingen die fietsen voor het goede doel, schoolklassen die langs de deuren gaan met een heitje voor karweitje en collectes in kerken en de Tweede Kamer. Je merkt het ook aan de sfeer op het plein in Enschede; het cynisme heeft onder het jonge publiek gelukkig nog niet toegeslagen.

Stupéfait was ik van de uitspraken uit de mond van Jauke Lodder, internationaal secretaris van de Jonge Socialisten (JS) – jongerenorganisatie van de PvdA. Tijdens een bijeenkomst over ontwikkelingssamenwerking voor politieke jongerenorganisaties was hij ronduit negatief over nut en noodzaak van ontwikkelingshulp. “De ambities mogen best naar beneden worden bijgesteld.” Dat het kabinet bezuinigd op OS kon hem weinig deren, Diederik Samsom had er geen enkel boos mailtje over gehad en we moesten ons maar niet teveel fixeren op procenten en cijfertjes. En: “elke NGO vind ik eigenlijk compleet waardeloos.” De JOVD’ers in de zaal knikten instemmend. Het intrinsieke argument dat onze welvaart overvloedig is en dat je anderen ver weg een eerlijke kans gunt zonder er direct zelf beter van te hoeven worden, heb ik die hele avond nergens gehoord onder de politiek actieve jongeren. “What’s in it for me”, bleek het credo. Moet ik nu constateren dat de solidariteit onder de onze generatie erodeert? Je zou er zelf haast cynisch van worden.

Maar ach, de politieke jongerenorganisaties (PJO’s) blijken roependen in de woestijn. 3FM heeft een recordbedrag aan geld opgehaald: 12,25 miljoen nu tegenover 8 miljoen vorig jaar, een toename van ruim 50%. En dat terwijl we middenin een economische crisis zitten en de koopkracht overal daalt. Het lost geen wereldproblemen op, maar het Rode Kruis kan hiermee op bepaalde plekken onnodige babysterfte voorkomen en kansarme gezinnen perspectief bieden. Deze PJO’s hebben de solidariteit in onze samenleving onderschat. Dat vind ik een hoopvolle gedachte voor 2013.

Louis de Mast heeft voor 10 euro een plaatje aangevraagd bij Giel Beelen en zich daar geen moment schuldig over gevoeld. Daarnaast geeft hij namens Amnesty International les over mensenrechten op scholen en is hij actief bij DWARS – GroenLinkse jongeren. 

Een hartverwarmende actie tegen kaalslag in de zorg

Belangenorganisaties WIG, BWN, Onderling Sterk en De Kentering organiseren op vrijdag 14 december een flash mob.

In het hartje van de stad.

Een flash mob is een groep mensen, die op een openbare plek samenkomt.

Daar iets opvallends doet en dan weer vertrekt.

Het wordt gefilmd en daarna meestal op you tube geplaatst.

Zo vraag je op een krachtige wijze aandacht voor een probleem.

 

Waarom?

De flash mob richt zich tegen de enorme bezuinigingen.

Het Kabinet heeft bezuinigingen aangekondigd op het terrein van zorg en welzijn.

Veel burgers worden hard geraakt door de bezuinigingen.

Onderling Sterk Nijmegen doet de belangenbehartiging van mensen met een verstandelijke beperking.

Zij maakt zich grote zorgen om de groep mensen met een beperking.

 

Als je hart hebt voor zorg & welzijn van mensen in onze stad,

kun je vanaf vijf uur ’s middags, een kaarsje aansteken op hoek Koningsplein/Marikenstraat.

Alle kaarsjes tezamen zullen een groot hart vormen.

Er wordt een foto gemaakt van het hart en daarom alle mensen, die mee doen aan deze actie.

De foto zal als Kerstkaart worden verstuurd aan alle leden van de Tweede Kamer en het Kabinet.

 

De boodschap op de kerstkaart luidt: Laat ons niet in het duister verdwijnen!

 

Vriendelijk en ernstig tegelijk

‘Het is een vriendelijke actie, maar de ondertoon is wel degelijk ernstig’, zo geeft directeur Jos Kersten van de WIG aan.

‘Het geld dat de gemeente nu heeft voor huishoudelijke hulp wordt straks met driekwart gekort.

Daar dreigt een grote kaalslag.

Bij persoonlijke verzorging, begeleiding en dagbesteding een kwart van het geld weggehaald.

Dat is veel te kort door de bocht. Heb je soms van de ene op de andere dag minder behoefte aan hulp bij het wassen, aankleden of de toiletgang?

Of moet je met een beperking dan maar thuis blijven zitten verpieteren?

Omdat er geen begeleiding is of je niet meer naar dagbesteding mag?

 

Hoezo meedoen aan de samenleving?’

 

Tegengeluid

‘We zijn maar kleine organisaties, maar we moeten wel een tegengeluid laten horen.

Vóór we gaan nadenken over hoe het verder moet met minder geld,

hebben we eerst de dure plicht om met elkaar te laten zien aan dit Kabinet.

Te laten horen dat deze bezuinigingen verkeerd gaan uitpakken.

Daartoe moeten we in Nijmegen de krachten bundelen.

Misschien dat deze actie daarvan de start mag zijn.’

 

 

De actie vindt plaats om 17.00 uur

Organisatie  WIG, BWN, De Kentering, Onderling Sterk

Wat: Een hartverwarmende actie

Waar: hoek Koningsplein/Marikenstraat

Wanneer: 14 december

 

Het staat je vrij om deze uitnodiging door te sturen,

zodat we zoveel mogelijk mensen bereiken!

Zet mensen met een beperking op de kaart met deze hartverwarmende actie!

Bisschoppenconferentie: “Sinterklaas is racisme.”

De Nederlandse bisschoppen hebben grote moeite met het beeld dat Sinterklaas bij veel kinderen oproept. “Sint Nicolaas doet zich voor zich als bisschop, maar is totaal niet representatief voor onze beroepsgroep”, aldus aartsbisschop van Eijk na afloop van de Nederlandse bisschoppenconferentie. “Wij delen zijn voorliefde voor kleine kinderen, maar de Sint wekt de verwachting dat elke bisschop cadeautjes uitdeelt. Als we dan tijdens de Heilige Mis met de collectebus rondgaan, stuiten we op veel weerstand onder de enkele gezinnen die onze kerken nog bezoeken.”

Vooral het stigmatiserende beeld van een oude, blanke man die een paard berijdt, wekt veel wrevel onder de bisschoppen. Afrikaanse bischoppen die op missie naar Nederland zijn gestuurd, zeggen zich niet serieus genomen te voelen door de clerus vanwege hun huidskleur. Van Eijk: “er zijn gevallen bekend van kerkbezoekers die de Heilige Communie weigerden van confrère Obumu Baswasi in Tilburg, omdat hij zwart zou zijn en geen paard in de hal had staan. De conferentie kan maar tot 1 conclusie komen: Sinterklaas is racisme.”

De uitspraken van de Nederlandse bisschoppen komen op een onverwacht moment. Onlangs werd aangekondigd dat ze in navolging van Sinterklaas met staf, paard en knechten op de daken zouden trappelen en cadeau’s door de schoorsteen gingen bezorgen aan de kinderen van hun parochie. Pogingen om de populaire kindervriend te evenaren, hebben jammerlijk gefaald. “Vanwege het hoge aantal bisschoppen met derdegraads brandwonden en met de toenemende gladheid in het vooruitzicht, hebben we dit experiment moeten staken. We zien ons nu gedwongen om stelling te nemen tegen het beeldmerk Sinterklaas.”

Van Eijk zal namens de Nederlandse Bisschoppen een klacht indienen bij het bureau Gelijke Mishandeling.

Paus Benedictus XVI liet zich vandaag ook kritisch uit over Sint Nicolaas via zijn Twitteraccount @Pontifex: “@Sinterklaas refuses to modernise his communication. He’s still using a big book and avoids social media. #oldfashioned #traditional #conventional.”

Sinterklaas en zijn Zwarte Pietenentourage wilden niet inhoudelijk op de zaak ingaan. Woordvoerder Bram van der Vlugt: “we zien de rechtszaak met wantrouwen tegemoet.”

Hamvraag

Hoe ver reikt de grens van opgelegde en onderlinge solidariteit? Dat is de hamvraag waar de PvdA en VVD naargeestig een antwoord op zoeken. De inkomensafhankelijke zorgpremie en eigen risico maken deze spanning manifest. Het is de hamvraag die we ook aan onszelf moeten stellen. Hoeveel premie wil de jonge goed-verdienende advocaat betalen voor zijn oma die haar zoveelste chemokuur ondergaat? Kan je een bijstandsmoeder uitleggen dat de rekening van de crisis ook bij haar terecht komt? Snapt de pas afgestudeerde socioloog dat hij geen baan kan vinden, omdat de zittende ambtenaren bij de gemeente ontslagbescherming genieten? 

De rijke jaren 90 zijn voorbij. Wat eens vanzelfsprekend was, wordt nu in twijfel getrokken. Onvrede is het logische gevolg. Werkeloosheidsuitkering, hypotheekrenteaftrek, inflatiecorrectie bij pensioenen, huishoudelijke hulp, een basisbeurs: voorzieningen die als een recht zijn gaan voelen. 

Hakkend op Two Unllimited en schuifelend op de Backstreet Boys gingen de golden nineties aan ons voorbij. Zalm had een paar miljard over in zijn koffertje op Prinsjesdag en die meevallers stopten we in extra geld voor onderwijs (waar veel aan de strijkstok bleef hangen) en we losten af op de staatsschuld. Kok schudde handen van wereldleiders en nam het voortouw in de Europese eenwording. Alles was pais en vree. Geen verpieterde bejaarden in een verzorgingstehuis die klaagden over de studenten die tien jaar over hun studie deden. Weinig ophef onder MBO’ers die het treinkaartje naar school uit eigen zak moesten betalen, in tegenstelling tot hun medestudenten op het HBO of universiteit. We wilden de beste gezondheidszorg en die hebben we gekregen. Wachtlijsten werden weggewerkt en dat mocht een lieve duit kosten. De hypotheek werd makkelijk verstrekt door de bank, een baan snel gevonden en zo niet – dan was het vangnet zo slecht nog niet om op terug te vallen. Politiek kon me gestolen worden als puber, want alles ging chill en er was niks om je zorgen over te maken. We deden een plas, en alles bleef zoals het was. 

Die tijd is voorbij en ik voorspel u – dat Nederland komt voorlopig niet meer terug. Misschien is dat maar goed ook. 

Versuft kijken we nu naar de bubbels die uiteenspatten. Bomen reiken niet tot de hemel en gouden bergen bestaan niet. Schokkend. Collectief – met onze leiders voorop – dachten we dat economische groei en welvaart blijvende verschijnselen zou zijn. Alsof de groene pijl omhoog op de AEX index symbool staat voor het grenzeloze optimisme van een klein land. We waren zo op koopkrachtplaatjes gefixeerd, dat we zaken als welzijn, onze nationale waarden en de kracht en het elan van ons volkje zijn vergeten.  

De realiteit is onze comfort-zone met geweld binnengedrongen. De economische crisis slaat ons keihard om de oren, juist omdat we dit nooit voor mogelijk hadden geacht. De schatkist moet op orde worden gebracht en dat gaat zeer doen – linksom of rechtsom. Ik spreek dagelijks hoger opgeleiden, die net hun master diploma hebben gehaald aan een universiteit en met geen mogelijkheid aan een baan kunnen komen, dat al bij lange na niet voldoet aan hun competenties. Jonge gezinnen kunnen geen een huis kopen, omdat de studieschuld en terughoudendheid van de banken het niet toelaat om een hypotheek af te sluiten. Steeds meer ZZP’ers kloppen aan bij de voedselbank. iedereen moet inleveren en de een wat meer dan de ander.

Dat doet pijn. Ja. Toch geloof ik dat van deze crisis een kracht kan uitgaan als nooit tevoren.

We staan op een ingewikkeld kruispunt. Onze afslag wordt niet meer bepaald door de inhoud van onze portemonnee alleen. Er klopt ook een klimaatcrisis aan de deur. De olie raakt op en dat merken we nu al aan de pomp. We zoeken morele ankerpunten, vragen om een duidelijke uitspraak van onze leiders over gelijke rechten. In onzekere tijden is een kompas nog altijd het beste instrument, het is de vraag of Samsom en Rutte dat kunnen bieden of dat we zelf en met elkaar de Noorderster aan de horizon moeten aanwijzen.

Waar ligt de unieke kracht van Nederland? Ik heb het lijsttrekkers de afgelopen verkiezingscampagne niet horen zeggen.

Onze veerkrachtige samenleving is gebaseerd op het principe dat we – direct of indirect – iedereen een eerlijke kans gunnen. Jouw postcode is niet bepalend voor je succes. Of zoiets. Je kan worden en zijn wie je bent. Om dat ideaal te bereiken, betalen rijkere mensen meer belasting dan arme mensen en kan iedereen de studie volgen die hij/zij wilt. Mensen die om wat voor reden dan ook niet mee kunnen doen, worden opgevangen en kunnen rekenen op steun van de overheid. Waar de (inkomens)ongelijkheid het kleinst is, neemt de welvaart toe en bovenal: de geluksfactor van ieder individu – dat is wetenschappelijk aangetoond en bewezen in de Scandinavische landen. Het Bruto Nationaal Geluk geeft een meer waardevolle betekenis aan de tem ‘welvaart’.

Solidariteit en vrijheid zijn belangrijke pijlers onder onze gezamenlijke identiteit. Maar deze waarden hebben pas betekenis, wanneer ze in grenzen en kaders worden gegoten. Er is een limiet aan het beroep wat je kunt doen op de hoge inkomens. Onze vrijheid is niet vrijblijvend, we staan pal voor gelijke rechten tussen homo’s en hetero’s en vinden dat meestal belangrijker dan de mening van een religiefundamentalist.

Vrijheid en vrijzinnigheid zijn belangrijke grondbeginselen, maar wat moet je er mee als bontkragen homo’s uitschelden en vrouwen hun gezicht bedekken onder een burqa? ‘Eerlijk delen’ klinkt mooi, maar wat vertellen we aan gezinnen die hun hypotheekrenteaftrek verliezen en verplicht een hogere zorgpremie gaan betalen – terwijl ze al verhoudingsgewijs meer salaris storten aan de belastingdienst? Maar de bijstandsmoeder krijgt ook de rekening gepresenteerd, die de bankier heeft veroorzaakt. 

Dit soort zaken worden nu besproken aan de koffie-automaat. Nu gaan we ineens benoemen wat we belangrijk vinden, waar tot voor kort alles “for grand” werd aangenomen. Aan de koffietafel op mijn werk was een directe clash merkbaar tussen jongeren en ouderen. De discussie ging over de kans een woning vinden, tot zonnepanelen op je dak en de waarde van ons pensioen. Nuttige gesprekken die we eigenlijk veel eerder hadden moeten aangaan. 

Terug naar de inkomensafhankelijke zorgpremie en eigen risico. U weet – ik behoor tot de familie der bomenknuffelaars en tofukauwers. Aanvankelijk was ik voorstander van een inkomensafhankelijke bijdrage voor de zorg – maar ik keer op mijn schreden terug. Het is een ronduit onzalig plan. Het CPB berekende dat we binnenkort de helft van ons inkomen kwijt zijn aan zorgkosten – onder druk van de vergrijzing, ontgroening en technologische vooruitgang. Ik voeg daaraan toe dat de productieprikkels qua financiering in de ziekenhuizen en de focus op genezen in plaats van voorkomen (meer welzijn voorkomt aanspraak op zorg) daar mede debet aan is. 

De helft van je inkomen inleveren om de zorg in een land te betalen, dat kan je redelijkerwijs niet vragen van mensen. De solidariteit waarop ons zorg-en welzijnsstelsel berust, klapt daarmee uiteen. Dat is mijn voornaamste kritiek. De inkomensafhankelijke zorgpremie doet niks aan de stijgende zorgkosten. Om de kostenexplosie in toom te houden, wil je dat mensen zich beseffen wanneer en voor hoeveel ze een beroep doen op gemeenschapsgeld. Voor lagere inkomens haal je dat compleet onderuit; ze kunnen zo vaak naar de dokter, specialist en ziekenhuis als ze maar willen, zonder te beseffen wat het kost. 

Daarnaast voelen mensen met een flink inkomen zich driedubbel gepakt. Meeste inkomensbelasting afdragen, gekort op hypotheekrenteaftrek en dan nog verplicht honderden euro’s per maand betalen voor de zorgpremie. Onze solidariteit is tenslotte grotendeels gebaseerd op de goodwill van de grootverdieners.

Met de inkomensafhankelijke zorgpremie, tuigen we een bureaucratisch monster op. De belastingambtenaar blaast met rood hoofd een paarde opblaaskrokodil op. “Nivelleren is een feest,” zei Henk Spekman. Hij mag zelf de slingers ophangen, ik doe het niet. Zaken als onderwijs en zorg worden generiek gefinancierd door de overheid via de inkomensbelasting. Hoge inkomens dragen al meer inkomensbelasting af via schijf 2 of 3. Als je echt wilt nivelleren, verhoog je die percentages. Niks van dat al. De hoogste schijf (dan hebben we het over gezinnen die al 3x per jaar op een luxueuze vakantie kunnen gaan), wordt wederom verlaagd. Concessie van PvdA is dat de allerrijksten minder inkomstenbelasting gaan betalen. wisselgeld van de VVD is dat de zorgpremie inkomensafhankelijk wordt gemaakt. Het resultaat is noch boter, noch vis.

 

De tegenstelling arm versus rijk wordt door de inkomensafhankelijke zorgpremie op scherp gezet. Daar zit Nederland niet op te wachten. Stiekem verlangen we naar een leider die tegenstellingen daadwerkelijk overbrugt, die tolerantie en vrijheid bepleit en grenzen afbakent. Een wenkend perspectief biedt dat de meest verzuurde cynismen kan aanspreken. Iemand die uitlegt waar een klein land groot in kan zijn. Maar we smachten vooral naar een geluid, dat duidelijk maakt wat ons nederige volkje bindt. Die snaar ga ik proberen te raken. LdM

 

Geluksmakelaar

“Ik zou wel banketbakker willen worden! Of bloemist, dat lijkt me ook wel wat.” Mijn hoofd schiet omhoog van de Nieuwe Revu en kijkt Janneke verrast aan. Plaats delict: de wachtkamer van de huisarts in een volkswijk. Betrokken individuen: een maatschappelijk werker (ik) en een getraumatiseerd meisje van 18. Opeens worden de dromen van mijn client zichtbaar, maar ik vraag me als hulpverlener af hoe ik binnen het huidige systeem haar droom dichterbij kan brengen. Praktijkvoorbeeld van het gebrek aan emancipatie in de benauwde sfeer van sociale werkplaatsen en WAJONG.

Janneke komt uit een hecht gezin. Je staat voor elkaar klaar. Dat is een credo in deze wijk. De broer van Janneke heeft autisme en haar moeder is verstandelijk beperkt. Zelf kan ze moeilijk contact leggen met vreemde mensen en ontwijkt ze vreemde situaties. Meedoen aan het normale leven is niet zo vanzelfsprekend voor Janneke. Ze draagt een zwaar kruis met zich mee. Janneke verwachtte een kind samen met haar vriend Ricardo. Het heeft niet zo mogen zijn.  De verloskundige maakte een verkeerde inschatting en met hoge zwangerschapsvergiftiging was het in het ziekenhuis de keuze tussen haar leven, of dat van het kind. Loodzware beslissing voor de familieleden van Janneke.

Het kind kwam voldragen maar levenloos ter wereld. Janneke is na weken ziekenhuisopname opgeknapt. Haar vriend en moeder weken geen moment van haar zijde, maar het litteken is groot. Het kind was zeer gewenst, de kinderkamer was op en top ingericht en iedereen verheugde zich op het nieuwe leven en een nieuwe kans. Thuis staat een altaartje met foto’s, gebrande kaarsen en een voetafdruk van de kleine in het gips. Als je er voor staat, knijpt je keel automatisch dicht.

Deze verschrikkelijke ervaring en de angst van Janneke om zich in het sociale leven te mengen, maken dat ze beperkt kan deelnemen aan de samenleving. Werk, een opleiding of alleen naar de huisarts, ze kan het gewoonweg niet. Nu ben ik haar maatschappelijk werker en is het mijn taak om haar deelname aan de samenleving te vergroten en haar te helpen waar ze een vraag heeft.

Janneke heeft een WAJONG gekregen, met als voorwaarde dat ze therapie gaat volgen en later openstaat voor werk of scholing.

We zitten in de wachtkamer van de dokter om de verwijsbrief voor deze therapie te vragen. Op deze afspraken ga ik mee met Janneke. Ze kent me en heeft mijn ondersteuning nodig om naar instanties te kunnen gaan. Ik werk voor Stichting de Driestroom en ons motto is “wat betekent alledaags geluk voor jou?”

We ondersteunen mensen met een beperking die op zichzelf wonen. De hulpvraag van de persoon zelf is ook ons kompas. Dankzij deze begeleiding kunnen kwetsbare mensen zoveel mogelijk zelfstandig wonen en meedoen aan het leven in de stad of het dorp. Toen wist ze ineens haar droom te vertellen.

Er zijn vele titels die mijn baan proberen te omvatten. Maatschappelijk werker, persoonlijk begeleider of ambulant hulpverlener. “Geluksmakelaar” lijkt me ook een geschikte functieomschrijving. De uitdaging is de wens van de client serieus te nemen en daar een geloofwaardig aanbod tegenover te zetten – en zo twee puzzelstukjes in elkaar te schuiven. Net als de makelaar ben ik aan het graven naar de dieperliggende wensen van mijn cliënten. Als ik die helder heb, ga ik op zoek naar een gepast aanbod. Banketbakker; bloemist, hoorde ik in mijn oren suizen. Teken dat ik aan de slag moet. Maandenlang was ik al aan het vissen naar de diepste wens van Janneke. Dagbesteding waarbij je voorziet in je inkomen en iets waardevols kan bieden aan je omgeving, raakt aan zingeving. Geeft diepere betekenis aan je bestaan. Grote woorden, maar wel waar. Het bruidspaar wat met een boeket of taart gelukkiger de deur uitgaat, daar doe je het toch voor?

Janneke is fan van “Taarten voor Abel” – een TV programma waar een betrokken man een frivole taart bakt met kinderen (http://www.taartenvanabel.nl) en waar ondertussen pareltjes van gesprekken ontstaan tussen kind en volwassene.

Hoe kan ik Janneke het beste serieus nemen in haar wensen en dromen? Niet door gebaande paden te bewandelen, zoveel is me wel duidelijk. Janneke heeft een stempel op haar voorhoofd gedrukt gekregen: “beperkt’. Er resten mij twee opties:

– Janneke een participatietraject aanbieden vanuit de WAJONG, waarbij veel geld verloren gaat aan dure reinitigratiebureaus – de negatieve ervaringen met deze “partners” bieden weinig vertrouwen.

– een WSW indicatie voor Janneke aanvragen, met als gevolg dat ze bij de sociale werkplaats aan de slag kan (in dit geval <Breed>) en het risico loopt achter de lopende band te worden gezet of te worden gedetacheerd aan een bedrijf zonder de begeleiding die ze nodig heeft.

Waar is optie 3?

Het allerliefst ga ik met Janneke een rondgang maken bij banketbakkers en bloemisten in de binnenstad. Janneke is niet te vangen in indicaties en etiketten. Ze kan een baan vinden middenin de samenleving, omdat het zorgbudget met haar meeverhuist. Wat zou ik dat graag willen ! Dat gesprek gaat ongeveer zo.

“Goedemorgen. Naast me staat een nieuwe bloemist / banketbakker die uw bedrijf goed kan gebruiken. Echt. U gaat haar enorm waarderen, zoals ik heb gedaan.

Oke, ze bakt niet zoveel taarten en maakt niet zoveel boeketten als dat u gewend bent van een normale werknemer. Dat verschil in arbeidsproductiviteit wordt gecompenseerd door de overheid.

Ja, ze heeft wat extra begeleiding en aandacht nodig. Ook daarvoor krijgt u het nodige gereedschap, hulpverleners helpen u graag om die vaardigheden eigen te maken en u te ondersteunen hoe ook banketbakkers en bloemisten met een beperking kunnen opbloeien. Zodat die droom een stukje dichterbij komt en talenten kunnen opbloeien.”

Maar ze bakt wel geweldige taarten of maakt schitterende bossen bloemen.

Nederland geeft het meeste geld uit aan sociale werkplaatsen dan welk EU-land dan ook. De WAJONG dreigt dezelfde hangmatwerking te krijgen als de WAO in de jaren ’90. Dat geeft te denken.

Mensen met een beperking hebben ook veel talenten, dat zie ik dagelijks. Het liefste zie ik ze werken bij de lokale banketbakker, bloemist of schoenmaker, op plaatsen waar je een waardevolle bijdrage kan leveren aan het leven hier en nu. Middenin de stad. Helaas is ons zorgsysteem niet zo i gericht. Mensen met een beperking krijgen een stempel opgedrukt en worden met een busje opgehaald om 6 dorpen verderop snoep in te pakken aan de lopende band.

Ergens op de levensweg zijn we vergeten te vragen: “wat betekent alledaags geluk voor jou”?

Niet met ideologie, maar harmonie heeft GroenLinks nog een wereld te winnen.

Het gebrek aan een gezamenlijke ideologie ligt ten grondslag aan de verpletterende verkiezingsnederlaag van GroenLinks”, zo schreef Anne Zeven in de Volkskrant van 14 september.

Afbeelding

Curieus dat hetzelfde actieve partijlid voor een campagnefilm uit de kleren ging om die “gemeenschappelijke idealen” onder de aandacht te brengen. http://vimeo.com/49146985

Meisjes in bloemetjesjurken die elkaar huilend in de armen vallen; treffender wisten media het verlies van GroenLinks niet te visualiseren. De verkiezingsuitslag voelt als een mokerslag en veel partijleden en campagnevrijwilligers likken in stilte hun wonden, nog los van de beleidsmedewerkers wiens baan nu op de tocht staat en de kamerleden die hem al hebben verloren. Geen opbeurende toespraak van Sap of Klaver die daar wat aan kan veranderen. Die stilte is helaas zeer betrekkelijk. 

Afbeelding

Her en der lees ik op de social media al de eerste analyses en evaluaties van GroenLinksers, die niet het geduld kunnen opbrengen om te wachten op de bevindingen van de commissie onder leiding van partijprominent Andrée van Es. Het vingertje-wijzen is al begonnen. GroenLinks heeft het groene verhaal laten liggen in de campagne, zijn sociale gezicht verloochent of er wordt geroepen om de kop van Jolande Sap en Heleen Weening. 
Niet alleen de partijtop, maar ook de achterban mag zich wat mij betreft eens goed achter de oren krabben.

Het verhaal van GroenLinks staat als een huis. Het CPB, de vele TV-commentatoren en fact-checkers zijn het daarover eens. Het verkiezingsprogramma blijkt financieel en economisch zeer solide te zijn. We laten eindelijk zien dat idealen niet meer naïef zijn, maar juist in deze tijd broodnodig en haalbaar. De keuzes uit dit verkiezingsprogramma zijn onlosmakelijk verbonden met onze idealen voor een duurzaam, solidair en vooruitstrevende samenleving. Al die waarden worden onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het speerpunt om zes miljard subsidie op zwaar vervuilende industrie af te schaffen zodat de inkomensbelasting voor de laagste inkomens verlaagd kan worden, laat zien dat groen en sociaal hand in hand gaan bij GroenLinks. En het creëert fors meer banen. Dat pragmatisme maakt onze idealen eindelijk sexy en geloofwaardig. GroenLinks heeft een uniek verhaal te vertellen. We zijn de enige partij die sociaal en progressief is. Niet het links-betuttelende toontje van: “u bent zo zielig en beperkt, de overheid lost het wel voor u op”. Maar zeker niet de asociale toon van rechts die zegt: “zoekt u het zelf maar uit”. Nee, we zijn de enige partij die pal staat voor de emancipatie van iedereen. Ook voor mensen met een beperking, die dankzij het Persoons Gebonden Budget zelf prima kunnen bepalen hoe ze de zorg zo kunnen inrichten, zodat ze volop en naar vermogen kunnen meedoen aan de maatschappij. Hoe geweldig de boodschap van GroenLinks inhoudelijk ook is, het heeft klaarblijkelijk geen zoden aan de dijk gezet. 

Hebben verkiezingsprogramma’s dit keer het verschil gemaakt? Of het aantal flyers, 24 uurs campagnes, meeste tweets, uitpuilende partijkassen of TV-spots in het GTST reclameblok? Naïef als vele GroenLinksers denkt Anne Zeven van wel. Alsof laag- en hoogopgeleid Nederland massaal boekwerken van 14 politieke partijen doorspit en daar de stemkeuze van af laat hangen. De werkelijkheid is (helaas) veel minder rooskleurig. Slechts één TV debat kantelde het hele spectrum en bracht de PvdA van 18 zetels naar het centrum van de macht. De SP had het nakijken. Campaigners van GroenLinks hadden een soort glazen huis ingericht, waar ze 4 dagen lang non-stop de zwevende kiezer probeerde over te halen. Ondanks alle inspanningen hadden ze het nakijken toen een groot deel van de achterban strategisch koos op de PvdA om Rutte uit het torentje te houden. 

GroenLinks heeft deze verkiezingsnederlaag voor een groot deel ook aan zichzelf te wijten. Intern geruzie over Kunduz en het leiderschap brachten de partij aan het wankelen. Dagenlang heb ik geploeterd op het partijbureau, mailtjes beantwoord en leden gebeld. Telkens kreeg ik te horen dat men in een versplinterd politiek landschap niet wilde stemmen op een partij die met zichzelf overhoop lag. Daar zijn weinig inhoudelijke argumenten tegen opgewassen. 

De verkiezingsuitslag voelt als een vernedering, omdat we dit zelf grotendeels hadden kunnen voorkomen. Op essentiële momenten zoals met de lijsttrekkersverkiezing en het Kunduz-besluit werd door de partijtop ronduit amateuristisch opgetreden. Om maar te zwijgen over de vuile was die door vertrekkende kamerleden werd buiten gehangen, lees de interviews met Ineke van Gent en Bruno Braakhuis. Niet het gebrek aan gezamenlijke idealen, maar een tekort aan fractiediscipline, eenheid en harmonie heeft GroenLinks de das omgedaan. Dit alles kwam bovendrijven toen enkele individuele, dwarse GroenLinksleden een campagnespot presenteerden op internet met functioneel naakt. Het politbureau schoot in de stress en liet zich van zijn slechtste kant zien. Totaal onnodig. Als het vakkundig was genegeerd of er ontspannen op was gereageerd, was er niks aan de hand geweest. Vanuit krampachtig risico-management dachten persvoorlichters en campagnestrategen een rel in de kiem te smoren. Dezelfde doorgeschoten beheersmentaliteit nekt de partij. 

GroenLinks is totaal losgezongen van de media-realiteit. Ik hoorde het campagneleider Jesse Klaver continue zeggen: “focus en herhaling”. Dat riedeltje herhaalt hij 9 keer, dat maakt het niet meer geloofwaardig. Je kan twintig keer zeggen dat vergroenen van de economie nodig is, maar daar zit Hans niet op te wachten als hij als 55 plusser aan een baan probeert te komen, maar geen werkgever hem aanneemt omdat hij te oud is. Jolande Sap kan euforie kraaien omdat de PVV zetels heeft verloren, maar ik ben ontzettend chagrijnig dat GroenLinks meer dan de helft moet inleveren en volksvertegenwoordigers als Linda Voortman niet in de Tweede Kamer terugkeren. Net als dat kamerleden in de media al openlijk solliciteerden op een ministerspost, terwijl je op 4 zetels in de peilingen staat. Arrogant en ongepast. Ik heb me te vaak voor mijn partij moeten schamen. Maar loyaliteit is ook wat waard. 

GroenLinks is geen ideologisch dolende partij, zoals Anne Zeven beweert. Met het verhaal is niks mis, wel met de presentatie en de strategische keuzes die in campagnetijd zijn genomen. Dit is een uitgelezen moment om lessen te trekken voor de toekomst. Op belangrijke momenten hebben sleutelfiguren binnen de partij verkeerd gehandeld. Helaas hebben veel vrijwilligers in den lande die hun stinkende best hebben gedaan, daar last van. Er komt een moment dat er persoonlijke conclusies verbonden worden aan de verkiezingsuitslag. Het lijkt me wijs dat we het besluit van de commissie van Es afwachten, geduld is een schone zaak.

Transparantie en eigenzinnigheid staan bij GroenLinks ook hoog in het vaandel. Onder die vlag verdedigde Tofik Dibi zijn aanval op het leiderschap van Jolande Sap. Eigenzinnigheid is echter geen excuus om verdeeldheid te zaaien. Ik ben trots lid van GroenLinks omdat je het intern oneens kan zijn, maar schaam me dood voor mijn eigen partij als Tweede Kamerleden in de media de verdeeldheid openlijk tentoonspreiden. Partijleden die tijdens de campagne geen vinger hebben uitgestoken, zie ik op Facebook met dezelfde hijgerigheid reageren. 

Het vingertje wijst nu naar de partijtop, de ideologie of de campagnestrategie. Dat is me te gemakkelijk. Ook de leden moeten één front vormen. 

Kiezers stemmen pas op een partij, als ze geloven dat er eenheid, vertrouwen en harmonie van uit gaat. GroenLinks heeft wat dat betreft nog een wereld te winnen. Waar zijn de GroenLinksers die broodnodige oplossingen aandragen om samen de schouders te zetten onder onze gezamenlijke idealen? U bent bij deze van harte uitgenodigd.