Ontmoeting en Geluk

“Waarom lopen jullie met dat gele vraagteken rond?” Hennie geniet zichtbaar van de optredens op de Kaaij onder de Waalbrug en heeft wel zin in een gesprek met twee onbekenden. We stellen ons voor als “geluksmakelaars” en Hennie stort zijn hart uit. Over zijn zoektocht naar De Grote Liefde, zijn eerdere huwelijk en zijn visie op geluk. Ook Jenna spreekt ons aan vanachter haar Smootie-bar: “Geluk is voor iedereen weer wat anders,” zegt ze wijs en er ontstaat een filosoferend onderhoud over de zin van het leven. De feestgangers krijgen van ons een gelukwens van iemand anders die ze niet kennen en die ook op het festivalterrein rondloopt. Ook kunnen ze meedoen aan een “Quest” – waar de Index voor Bruto Nationaal Geluk verder wordt verhoogd. Zoals het langzaam volgen van een schildpad, of iemand opbellen om te vertellen hoezeer je diegene waardeert. Allemaal ontmoetingen op zielsniveau, waar mijn mede-geluksmakelaar Richard in uitblinkt. Hij improviseert er op los en maakt écht diep contact met zijn gesprekspartners.
“Dan kom ik met de gele vraagtekens naar Nijmegen toe met de vierdaagse!” Richard Schut stroomde over van enthousiasme. Deze vriend ken ik van het 48Hour Film Project, waar je in een weekend een korte film produceert met een team. Richard liep al een tijd rond met het idee op festivals te gaan staan met zijn gele vraagteken om zo ontmoetingen te laten ontstaan die er wezenlijk toe doen en iets bijdragen aan de geluksbeleving; onder de noemer “Te Power of Moo.” En onlangs heb ik mede de Beweging Nationaal Geluk opgericht; een Stichting van waaruit allerlei mooie projecten kunnen worden geïnitieerd die het welzijn van de medemens versterken. Opeens viel alles op zijn plek. Mooi om te zien hoe twee bewegingen los van elkaar samensmelten tot een coherente straatact.
Want ineens waren we dus een soort van straatartiesten. Twee ontmoetingen staan mij nog helder voor de geest. We stonden vlakbij de bar langs het rivierstrand en hadden ons vraagteken aan de lampenslinger gehangen. Een groep van vijf mensen spreekt ons aan. Wij lopen gewoon rond en wachten af totdat iemand de eerste stap zet en dit groepje was vol nieuwsgierigheid. Ze kozen voor de Quest “Groot Hart.” Een dame belde haar zus om te zeggen hoezeer ze waardeerde dat ze zichzelf kon zijn bij haar. “Verder alles wel ok?” Was de reactie. Blijkbaar is het ongebruikelijk om liefde te benoemen, te erkennen en te waarderen – het is wellicht te vanzelfsprekend geworden. Zelf betrap ik me er ook op dat ik te weinig tegen mijn familie en vrienden uitspreek hoezeer ik van ze houd en enorm respect heb voor het feit dat ze altijd voor me klaarstaan. Twee vrienden van dit groepje gingen tegenover elkaar staan, keken elkaar recht in de ogen en spraken naar elkaar toe uit hoezeer ze de ander waarderen en bewonderen. Magisch moment om te aanschouwen, zoiets.
Ook zijn we gestrand bij vier vriendinnen die aan de oever van de Waal genoten van een samenzijn. Er was wat te vieren, een vriendin had een baan gevonden. Maar een vriend erbij zou ook welkom zijn. Ze hebben een ballon geschreven met mooie wensen voor anderen, die we bij de Kaaij hebben opgehangen. Alle vier volgden ze braaf het tempo van hun schildpad “die je alleen ziet als je er in gelooft.” We hadden het over grote en kleine uitdagingen, zoals de verspilling van voedsel. Ook hier werden vrienden, zussen, broers en familie gebeld om te vertellen hoeveel diegene betekent voor de ander. En weer die verbazing: “hoeveel heb je gedronken?”
Het is de blik in de ogen van de feestgangers op dat moment; het sprankeltje in de ogen, de gulle lach, de omhelzing, die me raken. Deze ontmoetingen zijn stuk voor stuk pareltjes om in te lijsten. Geluk is een richting, een stip op de horizon waar we met zijn allen naar toe streven. Maar allemaal vullen we deze zoektocht op een unieke manier in. De waan van de dag, de druk van buitenaf, de individualistische mentaliteit en het tempo van de samenleving staan vaak het bewuste zoeken naar zingeving en geluk in de weg. En soms is geluk ook een kwestie van toeval, iets wat je overkomt.
Ik heb geleerd dat we meer met elkaar in verbinding staan dan we denken. Meestal leven we langs elkaar heen en vervolgen we onze eigen weg; en soms ontstaat er een fijne ontmoeting uit het schijnbare niets. Zoals de piano die op de Kaaij was neergezet, waar spontaan 30 mensen omheen zongen: Sing us a song for the pianoman.” Vaak is er vaak een collectief gebeuren voor nodig om contact tussen onbekenden te laten ontstaan. Zoals de treinen die door sneeuwval niet rijden, of een mooi festival met fijne muziek en lieve mensen.
Mensen van de Kaaij, enorm bedankt! Zie hier het filmpje!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s